سردار علایی: عدم پذیرش قطعنامه ۵۹۸ می‌توانست به مداخله نظامی قدرت‌های بزرگ منجر شود

به گزارش نرخ روز، سردار حسین علایی در گفت‌وگویی به مناسبت سی‌وهشتمین سالگرد پذیرش قطعنامه ۵۹۸، به بررسی دلایل پذیرش این قطعنامه از سوی ایران و پیامدهای احتمالی رد آن پرداخت. این گفت‌وگو پیش از حمله دوباره آمریکا به ایران و در روزهای آتش‌بس ۶۰ روزه انجام شده است. علایی توضیح داد که اگر ایران قطعنامه را نمی‌پذیرفت، جنگ فرسایشی ادامه می‌یافت، اقتصاد کشور آسیب شدیدتری می‌دید، انزوای سیاسی ایران عمیق‌تر می‌شد و حتی امکان صدور قطعنامه‌ای تازه برای مداخله نظامی قدرت‌های بزرگ وجود داشت. به باور او، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ انتخابی برای جلوگیری از شکست و پایان دادن به جنگ با حداقل خسارت بود.او در پاسخ به این پرسش که اگر قطعنامه ۵۹۸ پذیرفته نمی‌شد، چه تبعات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برای ایران داشت، اظهار داشت که جنگ بالاخره باید روزی خاتمه پیدا کند. در سال ۱۳۶۷، یا باید قدرتی برای شکست قاطع صدام وجود می‌داشت، یا در صورت عدم توانایی برای شکست نظامی او، باید تصمیم به ادامه جنگ فرسایشی یا مصالحه گرفته می‌شد. مفهوم جنگ فرسایشی این است که هر دو طرف دائماً خسارت می‌بینند و امیدی به آینده وجود ندارد. مصالحه به معنای ایجاد چهارچوبی برای جلوگیری از شکست و رسیدن به حداقل اهداف است که قطعنامه ۵۹۸ چنین چهارچوبی را فراهم می‌کرد.سردار علایی در ادامه افزود که در صورت عدم پذیرش قطعنامه، جنگ فرسایشی ادامه پیدا می‌کرد و از نظر اقتصادی، وضعیت ایران وخیم‌تر می‌شد. از نظر سیاسی، کشورهای مختلف دنیا بیشتر به سمت صدام گرایش پیدا می‌کردند و به نفع او بسیج می‌شدند، همان‌طور که پیش از آن نیز بسیج شده بودند. با توجه به اینکه صدام قطعنامه را قبول کرده بود، ایران به کشوری تبدیل می‌شد که نمی‌خواست آن را بپذیرد و همه چیز علیه ایران صورت می‌گرفت. او هشدار داد که ممکن بود شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه جدیدی صادر کند و در آن، مداخله نظامی قدرت‌های بزرگ در ایران را مجاز بشمارد. تحریم‌ها که وجود داشت، بیشتر هم می‌شد و وضعیت به ضرر ایران پیش می‌رفت. جامعه نیز منتظر پایان جنگ بود.او همچنین اشاره کرد که در سال ۶۷، جامعه ایران به این نتیجه رسیده بود که با عملیات و جنگ نظامی نمی‌توان حکومت عراق را شکست داد، زیرا قدرت‌های بزرگ پشت سر صدام بودند و صدام تنها زمانی تسلیم می‌شد که شکست بخورد. راه‌حل این بود که جنگ با حداقل خسارت خاتمه یابد.علایی در پاسخ به این پرسش که چرا پس از عملیات والفجر ۱۰ در سال ۱۳۶۶ و تصرف حلبچه، قطعنامه پذیرفته نشد، توضیح داد که همیشه تصمیم‌گیری‌ها به امید وضعیت و آینده بهتر صورت می‌گیرد. در آن زمان، با توجه به پیشروی‌ها و ابتکار عمل ایران در عملیات والفجر ۱۰، تصور می‌شد که می‌توان ابتکار عمل را حفظ کرد و کسی فکر نمی‌کرد که عراق پس از آن حمله کرده و فاو را بازپس گیرد. او این وضعیت را با تصمیم‌گیری‌های کنونی مقایسه کرد و گفت که در اوج پیروزی ایران بود که قطعنامه ۵۹۸ صادر شد (۲۹ تیر ۱۳۶۶) و بسیاری معتقد بودند که پیروزی‌ها می‌تواند ادامه یابد و شرایط بهتری برای پایان دادن به جنگ فراهم شود. اما به گفته او، در آن جنگ و جنگ‌های مشابه، بزرگ‌ترین نقطه ضعف ایران، عدم بهره‌برداری از دیپلماسی به عنوان یک ابزار قدرت بود.جمع‌بندی نرخ روز:سردار حسین علایی با تأکید بر اهمیت پذیرش قطعنامه ۵۹۸، پیامدهای جدی عدم قبول آن را شامل ادامه جنگ فرسایشی، آسیب شدید اقتصادی، انزوای سیاسی و احتمال مداخله نظامی قدرت‌های بزرگ دانست. او این تصمیم را راهی برای پایان دادن به جنگ با حداقل خسارت و جلوگیری از شکست توصیف کرد. علایی همچنین به این نکته اشاره کرد که عدم بهره‌برداری از دیپلماسی به عنوان ابزار قدرت، یکی از نقاط ضعف ایران در آن دوران بود.