به گزارش نرخ روز، در شرایط کنونی، مسیرهای جایگزین شامل حمل‌ونقل ریلی، جاده‌ای و بنادر شمالی به عنوان راهکارهایی برای تداوم جریان تجارت مطرح شده‌اند. این مسیرها اگرچه توانسته‌اند بخشی از نیازهای کشور را برطرف کنند، اما همچنان با ظرفیت بالای حمل‌ونقل دریایی فاصله قابل توجهی دارند. در نبود آمار رسمی تجارت خارجی، ارزیابی دقیق میزان اثربخشی این مسیرهای جایگزین دشوار است. پرسش اصلی این است که آیا این مسیرها توانسته‌اند کاهش تجارت دریایی را جبران کنند یا صرفاً بخشی از فشار موجود را کاهش داده‌اند؟ به نظر می‌رسد تجارت ایران در وضعیت فعلی، به جای تمرکز بر رقابت‌پذیری، در حال آزمودن ظرفیت‌های تاب‌آوری خود در برابر شوک‌های زنجیره تأمین است.