۶ میلیارد دلار صرف مونتاژ خودرو؛ فرصتهای از دست رفته سرمایهگذاری
به گزارش نرخ روز، برای درک مقیاس ۶ میلیارد دلار، میتوان مقایسههایی انجام داد. با این مبلغ، امکان واردات حدود ۶۰۰ هزار خودروی برقی اقتصادی با قیمت ۱۰ هزار دلار وجود داشت. این خودروها میتوانستند بخشی از نیاز بازار را برطرف کرده و به کاهش مصرف بنزین کمک کنند. این رقم همچنین از سرمایهگذاریهای انجام شده برای خرید برندهایی مانند ولوو یا جگوار-لندروور بیشتر است و چند برابر سرمایهگذاری یک میلیارد دلاری برای ساخت کارخانه و مرکز تحقیقوتوسعه BYD در ترکیه محسوب میشود. با چنین منابعی، توسعه گسترده زیرساخت شارژ خودروهای برقی، اجرای پروژههای بزرگ صنعتی و تحقیقاتی، یا حتی سرمایهگذاری در پروژههایی در مقیاس برج خلیفه و دیزنیلند شانگهای نیز قابل تصور بود. در مقابل، این ۶ میلیارد دلار طی چهار سال صرف مونتاژ حدود ۴۶۶ هزار خودرو شده است؛ مسیری که پرسشهای جدی درباره بهرهوری تخصیص منابع ارزی به وجود میآورد. بنابراین، شاید سؤال اصلی تنها این نباشد که مونتاژکاران چه میزان ارز دریافت کردهاند یا آیا تخلفی در این فرآیند صورت گرفته است. سؤال بنیادیتر این است که چه سیاستی و با چه منطقی تصمیم گرفت بخش بزرگی از منابع ارزی کشور صرف صنعتی شود که به گفته منتقدان، نه انتقال فناوری قابلتوجهی داشته، نه رقابت مؤثری ایجاد کرده و نه منافع آن به طور گسترده میان مصرفکنندگان توزیع شده است. جمعبندی نرخ روز اختصاص ۶ میلیارد دلار ارز طی چهار سال برای مونتاژ ۴۶۶ هزار خودرو، در حالی که میتوانست برای واردات ۶۰۰ هزار خودروی برقی یا سرمایهگذاریهای بزرگتر صنعتی و زیرساختی استفاده شود، محل بحث است. این رویکرد، پرسشهایی جدی درباره منطق تخصیص منابع ارزی به صنعتی مطرح میکند که منتقدان آن را فاقد انتقال فناوری و رقابتپذیری میدانند.
