واکنش تند زیدآبادی به اظهارات جبلی: «خدا چنین افتخاری را نصیب هیچ ملتی نکند!»

به گزارش نرخ روز، احمد زیدآبادی، فعال سیاسی، با انتشار یادداشتی در کانال تلگرامی خود به اظهارات پیمان جبلی، رئیس سازمان صدا و سیما، واکنش نشان داد. زیدآبادی در ابتدای یادداشت خود نوشت: «خدا چنین “افتخاری” را نصیب هیچ ملتی نکند!»او در ادامه به سخنان جبلی اشاره کرد که در واکنش به اظهارات مسعود پزشکیان بیان شده بود. جبلی گفته بود: «دیدن صداوسیما یک افتخار است و باعث تکدر کسی نیست. اگر کسی نمی‌بیند، از این افتخار به دور است؛ چون صداوسیما آینه افتخار یک ملت است. باید افتخار کرد که صداوسیمایی را که آینه افتخار یک ملت بزرگ است، ببینیم و بشنویم.»زیدآبادی در پاسخ به این اظهارات، مجدداً تأکید کرد: «اولاً که خداوند چنین افتخاری را نصیب هیچ ملتی بر روی این کرهٔ خاکی نکند!»او سپس یک سناریوی فرضی را مطرح کرد: در شرایطی که رئیس‌جمهور در کنفرانس سران سازمان همکاری شانگهای در بیشکک مشغول رایزنی با رهبران چند کشور بزرگ جهان برای یافتن راهی جهت عبور از بحران جاری است، اگر یکی از این رهبران با استناد به صحبت رئیس صدا و سیما به آقای پزشکیان بگوید: «جناب رئیس‌جمهور! تو در کشور خودت کمترین کنترل و اقتدار و مدیریت و اختیار و اثری حتی بر “رسانهٔ رسمی” حکومت نداری، بعد من با تکیه بر چه چیزی می‌توانم نسبت به عملی شدن قول و قرارهای جنابعالی کوچکترین اطمینانی داشته باشم؟»زیدآبادی پرسید: «اگر شما به جای دکتر پزشکیان بودید چه پاسخی به او می‌دادید؟»او برای روشن‌تر شدن منظور خود، به خاطره‌ای از سفر گلبدین حکمتیار، نخست وزیر وقت افغانستان، به تهران اشاره کرد. در آن زمان همزمان با سفر او، در کابل اعلام شد که حکمتیار دیگر سمتی در دولت افغانستان ندارد. وقتی محمود صدری در مصاحبه‌ای برای روزنامهٔ همشهری از حکمتیار در این مورد پرسید، پاسخ او چیزی شبیه این بود که: «شما به اخبار و فرامین صادره از کابل توجهی نداشته باشید، آنجا هر کسی هر کاری که دوست دارد انجام می‌دهد!»جمع‌بندی نرخ روززیدآبادی با انتقاد شدید از اظهارات رئیس سازمان صدا و سیما، آن را نه تنها افتخارآمیز ندانست، بلکه مایه سرافکندگی ملی قلمداد کرد. او با طرح یک سناریوی فرضی در روابط بین‌الملل، پیامدهای چنین اظهاراتی را بر اعتبار و اقتدار رئیس‌جمهور در مذاکرات خارجی زیر سؤال برد. این فعال سیاسی با ذکر مثالی از گذشته، به عدم کنترل و مدیریت بر نهادهای رسمی اشاره کرد که می‌تواند به بی‌اعتمادی در سطح بین‌المللی منجر شود.