به گزارش نرخ روز، نتایج تازه طرح هزینه و درآمد خانوارهای شهری مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که یک خانوار شهری در تهران به‌طور متوسط ماهانه حدود ۲۷ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان در گروه هزینه‌ای مسکن و خدمات وابسته داشته است. این رقم به معنای هزینه سالانه ۳۲۷ میلیون و ۷۶ هزار تومان است. در مقایسه با کل مناطق شهری کشور، متوسط هزینه سالانه این گروه برای هر خانوار ۱۶۳ میلیون و ۳۲۱ هزار تومان ثبت شده است. بعد از تهران، خانوارهای شهری استان البرز با متوسط هزینه سالانه ۱۹۰ میلیون تومان و استان فارس با حدود ۱۶۸ میلیون تومان در رتبه‌های بعدی قرار دارند. در سوی دیگر جدول، استان خراسان شمالی با ۷۱ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان کمترین هزینه سالانه را به خود اختصاص داده است. در این استان، متوسط هزینه ماهانه این گروه برای هر خانوار حدود ۶ میلیون تومان است. بنابراین، هزینه ثبت‌شده برای مسکن و خدمات وابسته در تهران تقریباً ۴.۶ برابر خراسان شمالی است. لازم به ذکر است که این ارقام تنها اجاره‌بهای پرداختی نیستند و کل گروه هزینه‌ای مسکن و خدمات وابسته را شامل می‌شوند. مرکز آمار در جدول دیگری، هزینه مسکن را برای خانوارهای شهری با سطوح مختلف درآمد سالانه محاسبه کرده است. در خانوارهایی که درآمد سالانه آن‌ها حداکثر ۸۰ میلیون تومان بوده، متوسط هزینه سالانه مسکن و خدمات وابسته حدود ۳۵ میلیون تومان ثبت شده است.
این رقم در گروه خانوارهای با درآمد سالانه یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان و بیشتر، به بیش از ۶۴۰ میلیون تومان می‌رسد. هرچه در گروه‌های درآمدی بالاتر قرار می‌گیریم، متوسط هزینه سالانه مسکن و خدمات وابسته نیز افزایش پیدا می‌کند. متوسط هزینه مسکن در بالاترین گروه درآمدی بیش از ۱۸ برابر پایین‌ترین گروه است. این اختلاف در هزینه ماهانه نیز از حدود ۲.۹ میلیون تومان در گروه اول به ۵۳.۴ میلیون تومان در گروه آخر می‌رسد. البته این ارقام به معنای سهم بیشتر هزینه مسکن از درآمد خانوارهای پردرآمد نیست؛ بلکه تفاوت میزان هزینه‌کرد این گروه‌ها را نشان می‌دهد. جدول دیگری از مرکز آمار، مساحت محل سکونت خانوارها را به تفکیک دهک‌های هزینه‌ای نشان می‌دهد. در خانه‌های ۴۰ مترمربع و کمتر، حدود ۹ درصد خانوارهای دهک اول زندگی می‌کنند؛ اما این سهم در دهک نهم به ۰.۲۳ درصد می‌رسد و در دهک دهم هیچ خانواری در این گروه متراژی ثبت نشده است. این تفاوت در واحدهای ۶۱ تا ۷۵ مترمربعی هم دیده می‌شود. بیش از ۲۱ درصد خانوارهای دهک اول در این خانه‌ها زندگی می‌کنند، درحالی‌که سهم آن‌ها در دهک دهم به حدود ۷ درصد کاهش می‌یابد. اگر همه واحدهای حداکثر ۷۵ مترمربعی را با هم در نظر بگیریم، ۴۶ درصد خانوارهای دهک اول در این گروه قرار می‌گیرند؛ رقمی که برای دهک دهم حدود ۱۰ درصد است.
در خانه‌های ۷۶ تا ۱۱۰ مترمربعی، تفاوت دهک‌ها به اندازه گروه‌های کوچک‌تر و بزرگ‌تر نیست. واحدهای ۹۱ تا ۱۰۰ مترمربعی ۱۶.۵۴ درصد کل محل‌های سکونت خانوارهای شهری را تشکیل می‌دهند و در بیشتر دهک‌ها نیز سهم قابل‌توجهی دارند. با این حال، بزرگ‌ترین گروه متراژی در کل خانوارهای شهری، واحدهای ۱۱۱ تا ۱۵۰ مترمربعی است که سهم آن‌ها به ۲۲.۳۶ درصد می‌رسد. سهم واحدهای بزرگ‌تر از ۱۵۰ مترمربع در دهک اول حدود ۱.۹ درصد است، اما در دهک دهم به ۱۳ درصد می‌رسد. البته واحدهای بسیار بزرگ، به‌ویژه خانه‌های بیش از ۳۰۰ مترمربع، در تمام دهک‌ها سهم ناچیزی دارند و حتی در دهک دهم نیز سهم واحدهای ۳۰۱ تا ۵۰۰ مترمربعی فقط ۰.۱۶ درصد است. در گروه خانه‌های بالای ۵۰۰ مترمربع نیز رقمی برای خانوارها ثبت نشده است. جمع‌بندی نرخ روز بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، خانوارهای تهرانی سالانه به‌طور متوسط ۳۲۷ میلیون و ۷۶ هزار تومان برای مسکن و خدمات وابسته هزینه می‌کنند که این رقم حدود ۴.۶ برابر استان خراسان شمالی است. همچنین، هزینه مسکن با افزایش سطح درآمدی خانوارها به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد، به‌طوری که در بالاترین دهک درآمدی بیش از ۱۸ برابر پایین‌ترین دهک است.
این گزارش همچنین نشان‌دهنده تفاوت چشمگیر در متراژ محل سکونت دهک‌های مختلف هزینه‌ای است، با سهم بیشتر واحدهای کوچک‌تر در دهک‌های پایین‌تر و افزایش سهم واحدهای بزرگ‌تر در دهک‌های بالاتر.
